bilgederki.com

Kereviz; Bitkiler aleminin en kimsesiz, en yalnız, en suskun sebzesi, ne  kadar zavallı…

Dolaptan yemek yapmak için çıkarınca mutfak tezgahının üzerine koydum 3 tanecik kerevizimi. Tam o esnada  ismini telaffuz ettiğimde yüzünü buruşturanları gördü. Böyle bir duruma maruz kalmasın diye ne kadar çok dikkat etmiştim oysa ki. Biraz fazlaca üzülmüş olmalı ki poşetini açtığımda ıslak ıslaktı içi ve ağladığı belli oluyordu nemlenmiş gözeneklerinden. Üzülme dedim, “sadece ona ona üzülmedim ki” dedi. Peki neyin var? dedim “kimse beni sevmiyor” diye başladı anlatmaya. Onunla aynı tencerede pişe bilme ihtimali olan, dolapta yan yana durduğu sebzeler bile ötekileştirmiş onu sebzelikte. “Seninle aynı tencereye gireceğime çürürüm daha iyi” demişler. Kokusunu da alıp uzak bir kenara çekildiğinde sadece dere otu varmış o ağlarken tel yapraklarını kerevizin sırtına pıt pıt vurup “merak etme ben yanında dururum” diyen. Kerevizin yeşillikleri ile dere otu birbirlerine sarılıp birlikte ağlamışlar aynı poşetin içinde.

Bitki, insan demeden tüm alemin birlik olup bu sebzeye yaşattığı dışlama ona ve onun göz yaşlarına arkadaş olan dere otu  yapraklarına emsalsiz bir dayanışma ruhu katmış olmalı ki birlikte olmaktan vazgeçmek istemediler. Ben onları yemelik kıvama getirmeye hazırlayıncaya kadar, kendini daha fazla yalnız hissetmesin zavallı kerevizim diye onun seçtiği arkadaş ve  benim seçtiğim ön yargısız arkadaşlar ile pişirmeden bir şeyler yapmaya karar verdim. Kendisine salata olacağını söylediğimde öyle çok mutlu oldu ki “hızlı rendelersen kararmam bile senin için” dedi. Kar beyazı gülümseyişli pırıl pırıl parlayan kerevizler ile cevizli yoğurtlu hardallı muhteşem bir salata oldu.

Okumaya devam et →